Neden anne babamızı artı ve eksileriyle olduğu gibi modelliyoruz?

 
Çünkü bizim iki tane beynimiz var. Bir üst bir de alt beyin. 
 
Düşünceler üst beyinde oluşuyor, duygular ise alt beyinde oluşuyor. 
 
"Ben çocuğumu kıyaslamayacağım,  ben onu dövmeyeceğim, ben o ona kötü sözler söylemeyeceğim vb.  ” bu kararları bizler üst beynimizde alıyoruz. 
 
Bu düşüncelerimizin davranışa dönüşebilmesi için duyguya ihtiyaç var. Duygular da alt beynimizde oluşuyor. 
 
Tabi alt beynimiz olaya üst beynimiz gibi bakmıyor. İçimizdeki çocuk da diyoruz o alt beynimize. Neden? 
 
Çocuksu bir yapı çünkü ve ağırlıklı olarak çocukluk döneminde şekilleniyor.  Çocukluk dönemi parametreleri ile hareket ediyor. 
 
Çocukluk döneminde oluşturduğu o haritalarla dünya da yolunu bulmaya çalışıyor o alt beynimiz.
 
Peki çocukluk döneminde onun idolü, takip ettiği rehberi kim?
 
Elbette ki annesi ve babası.
Dolayısıyla anne ve babanın davranışları her ne kadar çocuğun hoşuna gitmese de, çocuk bunun mağduru olsa da, bundan fiziksel ve duygusal olarak zarar görse de yapıyorlarsa muhakkak bir hikmeti vardır, bir sebebi vardır, onlar bizim kötülüğümüzü istemezler diyerek o davranışları haritaya işaretliyorlar. 
 
Olumlu davranışlar olarak ,yeri geldiğinde sergilenmesi gereken davranışlar olarak işaretliyorlar.
 

Anne babamızın olumsuz yönlerini de modelleriz

 
Neden bir insan anne ve babasında var olan ve yakındığı, şikayet ettiği, belli ölçüde mağduru olduğu o hataları kendisi de bir ebeveyn olduğunda sergiler?
 
Anne babamız bizi hayata ellerinden gelen en iyi şekilde hazırlamaya çalıştılar. Bu süreçte fiziksel, duygusal, sosyal ihtiyaçlarımızı karşıladılar. Ellerinden gelenin en iyisini yapmaya gayret ettiler.
 
Bununla beraber onlarda insanlardı. Onlarda gökten zembille inmemişlerdi. Düşe kalka geçmişlerdi bu yollardan. 
 
Dolayısıyla onlarında hataları, kusurları, bazı zaafları vardı ve bunlar ister istemez bizlere yansıdı. Bizler küçük bir çocuk olarak bunlara şahit olduk. Bunların belli ölçüde mağduru da olduk.
 
Ve kendi kendimize ahd ettik.
Dedik ki; Ben büyüdüğümde bu hatalara, bu yanlışlara düşmeyeceğim.
 
Diyelim ki, anne babası sertse kişinin, ben çocuğuma karşı yumuşak olacağım.
Ya da anne babası şiddet uyguluyorsa, ben çocuğuma asla şiddet uygulamayacağım.
 
Anne babası eğer, 
kıyaslıyorsa, aşağılıyorsa, hakaret ediyorsa, ben kesinlikle bunları yapmayacağım diyerek belki çocukluk döneminde aht etmiş bile olabilir.
 
Fakat gelin görün ki  gün geliyor, zaman geçiyor bu bizim anne ve babasının hatalı tutumlarından yakınan çocuk anne - baba oluyor ve bu hataları tekrar ediyor.
 
Bunlardan yakınıyor olmasına rağmen anne ve babasının o hatalı tutumlarından yakınıyor olmasının ötesinde kendisi de bu hataları sergiliyor ve bunları düzeltemiyor.